W momencie wybuchu rewolucji filipińskiej z 1896 miała już ponad 30 lat. Szybko zaczęła udzielać wsparcia powstańcom, sama również zaangażowała się w działanie na rzecz lokalnych struktur antyhiszpańskiego zrywu. Została zatem m.in. członkinią komitetu rewolucyjnego w Molo. Organizowała zbiórki pieniędzy, broni, żywności oraz leków. Z powodzeniem wykonywała również misje szpiegowskie oraz pośredniczyła przekazywaniu i dostarczaniu poufnych wiadomości. Wraz z grupą kobiet utkała filipińską flagę, która zawisła następnie w centralnym punkcie miasta Santa Barbara w jej rodzinnej prowincji. Wzorowała się na projekcie w wykonanym pierwotnie przez Marcelę Agoncillo, znanej jako matka filipińskiej flagi. Jej wkład w sprawę niepodległościową nie umknął uwadze filipińskich przywódców. Zaproponowano jej pensję wypłacaną ze skarbu państwa, jednak kobieta odrzuciła ją, stwierdzając, że wszystko, co robiła, było motywowane wyłącznie miłością do ojczyzny i że nie oczekuje zapłaty za swoją posługę.
Gamboa nigdy nie wyszła za mąż. Jej dom pełen był pamiątek z