W 1931 kierownik działu III, ppłk Karol Borczowski wystawił mu taką opinię:
Problematyka gazów bojowych stała się jego głównym zainteresowaniem naukowym, poświęcił jej wiele publikacji, pisał podręczniki dla ludności cywilnej, wygłaszał publiczne odczyty i wykłady, prowadził kursy i szkolenia, opracowywał zestawy i opatrunki przeciwgazowe. Za działalność na tym polu został w 1933 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Ze względu na zdolności pedagogiczne, jesienią 1931 został przeniesiony do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego na stanowisko wykładowcy gazoznawstwa i ratownictwa przeciwgazowego. Od czerwca 1932 pełnił także funkcję zastępcy dowódcy kursu stażystów. Również na tych stanowiskach spotkał się z pozytywnym odbiorem przełożonych. W 1933 komendant CWSan gen. bryg. dr Jan Kołłątaj-Srzednicki żegnał go słowami:
Praca w II Oddziale Sztabu Głównego 1 grudnia 1933 przeszedł do Samodzielnego Referatu Technicznego (SRT) Oddziału II Sztabu Głównego. Wspomniana komórka organizacyjna zajmowała się zagadnieniami technicznymi wspierającymi pracę wywiadu i kontrwywiadu wojskowego, np. wytwarzaniem gazów bojowych, materiałów wybuchowych, trucizn, metodami fałszowania i kopiowania dokumentów, tworzenia i wykrywania podsłuchów.