Kampania tunezyjska (znana również jako bitwa o Tunezję) – seria bitew stoczonych w ówczesnej francuskiej kolonii Tunezji podczas kampanii północnoafrykańskiej II wojny światowej pomiędzy siłami państw Osi i aliantów od 17 listopada 1942 do 13 maja 1943 roku.

Wojska alianckie składały się z brytyjskich sił imperialnych, w tym kontyngentu greckiego, a także korpusów amerykańskich i francuskich. Pomimo początkowych sukcesów sił niemieckich i włoskich, sprowadzonych z Europy, które zajęły Tunezję po sukcesie operacji Torch, skoncentrowane działania mające na celu przechwycenie konwojów zaopatrzeniowych na Morzu Śródziemnym oraz jednoczesne ataki aliantów ze wschodu i zachodu doprowadziły do całkowitej klęski państw Osi. Ponad 260 000 żołnierzy niemieckich i włoskich zostało wziętych do niewoli, a Afrika Korps praktycznie przestał istnieć. Była to największa kapitulacja wojsk Osi od początku II wojny światowej, których utrata znacząco osłabiła możliwości reagowania armii niemieckiej na innych frontach.