Ponieważ jednak planiści musieli założyć najgorszy możliwy scenariusz dotyczący skali oporu sił Francji Vichy w Algierze, konwoje inwazyjne były wypełnione w przeważającej części oddziałami piechoty, które miały stawić czoła silnemu oporowi po wylądowaniu. Oznaczało to, że wyładunek sił mobilnych w Algierze, które miały nacierać na Tunezję, musiał zostać opóźniony. Plany były zatem kompromisem między celami krótko- i długofalowymi, przy czym alianci zdali sobie sprawę, że próba dotarcia do Bizerty i Tunisu drogą lądową, zanim państwa Osi zdołają się tam umocnić, stanowiła ryzyko, uzależnione od zdolności aliackiej marynarki wojennej i sił powietrznych do opóźnienia działań przeciwnika. Alianci, choć przewidzieli możliwość silnego oporu Francuzów wobec swoich desantów, poważnie nie docenili determinacji i szybkości interwencji państw Osi w Tunezji.

Po rozpoczęciu operacji Torch, pomimo jednoznacznych raportów wywiadowczych dotyczących reakcji przeciwnika, alianci działali bardzo powoli. Dopiero prawie dwa tygodnie po lądowaniu opracowano plany dla sił powietrznych i morskich mające na celu przechwycenie konwojów morskich Osi płynących do Tunisu.