Kenneth Anderson) otrzymała rozkaz natychmiastowego wysłania drogą morską na wschód 36 Grupy Brygadowej Piechoty, która stanowiła dotąd rezerwę czekającą na morzu na czas lądowania w Algierze, aby zająć algierskie porty Bougie, Philippeville i Bône oraz lotnisko w Dżidżalu, przygotowując się do wkroczenia do Tunezji. Połączone Dowództwo Szefów Sztabów zdecydowało, że biorąc pod uwagę dostępne siły, plan Torch nie będzie uwzględniał lądowań w pobliżu Tunezji. Anderson musiał szybko przemieścić swoje ograniczone siły na wschód, zanim wojska Osi będą mogli wzmocnić Tunezję, ale alianci dysponowali tylko dwiema grupami brygadowymi oraz dodatkowymi siłami pancernymi i artylerią do ataku.
Francuski gubernator Tunezji, adm. Jean-Pierre Esteva, obawiał się wsparcia aliantów i sprzeciwienia się państwom Osi, dlatego nie zamknął lotnisk dla żadnej ze stron. Niemcy ruszyli pierwsi: do 9 listopada pojawiły się doniesienia o 40 niemieckich samolotach przylatujących do Tunisu, a do 10 listopada rozpoznanie lotnicze zgłosiło już 100 samolotów. Dwa dni później uruchomiono most powietrzny, po którym przetransportowano ponad 15 000 ludzi i 581 ton zaopatrzenia, a statki przywiozły przez morze 176 czołgów, 131 dział, 1152 inne pojazdy i 13 000 ton zaopatrzenia.