w maści na poparzoną skórę.
W podobnych celach w lecznictwie była również stosowana woda migdałowa (łac. Aqua Amygdalarum amarum).
W medycynie ludowej alternatywą dla wody wawrzynowiśniowej i migdałowej były napary i odwary z czeremchy lub tarniny. Surowce zielarskie zawierające związki cyjanogenne wykorzystywano tradycyjnie do pobudzania ośrodków wegetatywnych i ośrodków rdzenia kręgowego, przede wszystkim w celu przyspieszenia wentylacji płuc.
Obecnie woda laurowiśniowa nie jest już stosowana w lecznictwie, pomimo wyraźnego działania fizjologicznego na organizm ludzki. Ze względu m.in. na zmienność mocy preparatu i niemożliwość dokładnego dawkowania, silne trujące właściwości, działanie wyłącznie paliatywne, a nie kurujące w przypadku kaszlu i bólu żołądka, oraz pojawienie się w drugiej połowie XIX wieku nowych leków o działaniu sedacyjnym, takich jak np. wodzian chloralu i sole bromkowe (bromek sodu, bromek potasu, bromek amonu i bromek wapnia), zrezygnowano ze stosowania cyjanowodoru jako leku. W Ameryce cyjanowodór nie został uwzględniony w farmakopei już w 1925 roku, we Francji w 1937 roku, a w Wielkiej Brytanii w 1948 roku.