III bitwa pod Artois (znana również jako ofensywa Loos–Artois) – bitwa stoczona na froncie zachodnim I wojny światowej w dniach 25 września – 4 listopada 1915 roku przez francuską 10 Armię przeciwko niemieckiej 6 Armii. Ofensywa, mająca wzmocnić efekty II bitwy w Szampanii, była ostatnią w tym roku próbą gen. Josepha Joffre’a, francuskiego dowódcy naczelnego, wykorzystania przewagi liczebnej aliantów nad Niemcami. Planowano jednoczesne ataki w Szampanii-Ardenach, mające na celu zdobycie linii kolejowej w Attigny, oraz w Artois, mające na celu przejęcie linii kolejowej przez Douai, aby zmusić Niemców do wycofania się z wybrzuszenia pod Noyon.

Tło Plan strategiczny Joffre’a zakładał serię ataków na froncie zachodnim, przeprowadzonych jednocześnie z włoskimi ofensywami nad rzeką Isonzo oraz atakiem Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w pobliżu Loos-en-Gohelle. Początkowo feldmarszałek John French i gen. Douglas Haig sprzeciwiali się atakowi, ze względu na ukształtowanie terenu, brak ciężkiej artylerii, amunicji i rezerw. Dowódcy zostali jednak zignorowani przez brytyjskiego ministra wojny, lorda Kitchenera, który nakazał Frenchowi i Haigowi przeprowadzenie ofensywy. W Artois 6 Armia (książę koronny Rupprecht Bawarski) stawiła czoła, w północnej części swojego odcinka aż do Bully Grenay, brytyjskiej 1 Armii (gen.