Bitwa o Monte Battaglia – starcie zbrojne stoczone w dniach 24 września – 11 października 1944 roku na froncie włoskim II wojny światowej.
Przebieg starcia 24 września batalion partyzancki z 36 Brygady Garibaldiego, w sile 250 ludzi podzielonych na sześć kompanii, działający w górach w rejonie Imoli i Faenzy, zintensyfikował swoje działania, które doprowadziły do zajęcia Monte Battaglia rankiem 27 września. Tego samego ranka grupa partyzantów starła się z niemieckimi jednostkami broniącymi szczytu Monte Carnevale. Po drugiej stronie góry, nieświadomi obecności partyzantów, żołnierze 350 Pułku Piechoty amerykańskiej 88 Dywizji Piechoty („Błękitne Diabły”), zaangażowani w przełamanie linii Gotów, posuwali się z południa na północ między rzekami Senio i Santerno. Wskutek niemieckiego kontrataku, po południu 27 września Amerykanie zostali zepchnięci na Monte Battaglia. Już od zimy 1943 roku góra była bazą dla partyzantów i dezerterów, ale Niemcy i włoscy faszyści nie zidentyfikowali jej jako zagrożenie. Tym razem jednak, biorąc pod uwagę bliskość linii frontu, partyzanci musieli w deszczu odpierać atak niemieckiego 290 Pułku Grenadierów. Atak ten został odparty również przy pomocy 2.