Ludwig Joseph Prinz zu Windisch-Graetz (ur. 13 maja 1830 w Wiedniu, zm. 14 marca 1904 w Kladrubach) – oficer Armii Austro-Węgier w stopniu generała kawalerii (General der Cavallerie), dowódca 1. Korpusu w Krakowie i 11. Korpusu we Lwowie oraz Generalny Inspektor Sił Zbrojnych.

Życiorys Pochodził z arystokratycznej rodzinie Windischgrätz (Windisch-Graetz), jego ojcem był marszałk polny Armii Cesarstwa Austriackiego Alfred Windischgrätz. Rozpoczął służbę w cesarskiej marynarce wojennej w 1847 roku, ale po niespełna roku przeniósł się do wojsk lądowych, gdzie trafił do 49. Pułku Piechoty. W trakcie wiosny ludów uczestniczył w starciach we Włoszech, będąc pod rozkazami gen. Lavala Nugenta. Walczył między innymi pod Custozą i pod Santa Lucia. Za swoje zasługi podczas bitew marszałek Joseph Radetzky wręczył mu list gratulacyjny oraz awansował na stopień porucznika (niem. Leutnant). Następnie został przeniesiony do 7. Pułku Piechoty, z którym brał udział w tłumieniu powstania węgierskiego. W 1849 roku, po awansie na kapitana (niem. Hauptmann) przeniósł się z piechoty do kawalerii i rozpoczął służbę w 4. Pułku Ułanów. Rok później otrzymał przydział do 10. Pułku Ułanów, w którym służył przez kolejne 8 lat. W 1858 roku, w stopniu podpułkownika (niem. Oberstleutnant) trafił do 7. Pułku Ułanów.