Siły alianckie dostarczały zaopatrzenie do Rosji od początku wojny w 1914 roku przez porty w Archangielsku, Murmańsku (od 1915 roku) i Władywostoku. W kwietniu 1917 roku Stany Zjednoczone przystąpiły do wojny po stronie aliantów. Prezydent USA Woodrow Wilson porzucił swoje zastrzeżenia co do przystąpienia do wojny wraz z despotycznym carem jako sojusznikiem, a Stany Zjednoczone zaczęły udzielać wsparcia ekonomicznego i technicznego rządowi Kiereńskiego.
Wojna stawała się coraz bardziej niepopularna wśród rosyjskiej ludności. Narastały niepokoje społeczne i niestabilność polityczna, a marksistowska, antywojenna partia bolszewicka pod przywództwem Włodzimierza Lenina rosła w siłę. Wielu szeregowych żołnierzy zbuntowało się lub zdezerterowało z armii rosyjskiej. Ofensywa Kiereńskiego rozpoczęta się zakończyła się niepowodzeniem, a niemieckie i austro-węgierskie kontrataki pokonał siły rosyjskie. Doprowadziło to do załamania się frontu wschodniego. Zdemoralizowana armia rosyjska stanęła na krawędzi buntu, a większość żołnierzy opuściła swoje stanowiska. 19 lipca 1917 roku Kiereński zastąpił Aleksieja Brusiłowa na stanowisku Naczelnego Dowódcy Armii Ławrem Korniłowem.