thumb|Obszar dotknięty głodem jesienią 1921 Głód w Rosji w latach 1921–1922, znany również jako głód na Powołżu () – klęska głodu w Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, która rozpoczęła się wczesną wiosną 1921 roku i trwała do 1922 roku. Głód był wynikiem połączenia skutków dotkliwej suszy, wciąż trwających skutków I wojny światowej, zaburzeń gospodarczych spowodowanych rewolucją bolszewicką, wojny domowej w Rosji oraz niepowodzeń rządowej polityki komunizmu wojennego. Sytuację dodatkowo pogarszał słabo rozwinięty system kolejowy byłego Imperium Rosyjskiego, który nie był w stanie efektywnie dystrybuować żywności.

Głód pochłonął około 5 mln ofiar, przede wszystkim w regionie dorzecza Wołgi i na Uralu. Wielu głodujących uciekało się do aktów kanibalizmu. Wybuchy epidemii chorób takich jak cholera i tyfus również przyczyniały się do wielkiej liczby ofiar.

Częścią ogólnorosyjskiej klęski głodu był głód w Tatarstanie w latach 1921–1922.

Geneza