Wieś liczyła w 1533 roku 13 kmieciów gospodarujących na 8 łanach. W 1827 roku wieś liczyła 196 mieszkańców 118 domów. W 1881 roku we wsi żyło 180 mężczyzn i 193 kobiety w 48 budynkach mieszkalnych użytkowali oni 664 morgi ziemi, była również osada leśna zamieszkana przez 4 osoby. W 1923 roku liczyła 63 rodziny polskie i także 9 rodzin niemieckich użytkowali oni 852 morgi ziemi. W czasie działań wojennych II wojny światowej uległo zniszczenie 8 domów i 16 budynków inwentarskich, ich wartość oszacowano na 42 tys. złotych przedwojennych. W czasie II wojny światowej wieś została podzielona na baorstwa, trzech mieszkańców zostało wysłanych do obozu skąd nie wrócili a część mieszkańców wysiedlono. Gdy zbliżał się front rosyjski od strony Tuszyna Czyżemin ocalał, ponieważ na jego początku były okopy i Niemcy uciekli przez Wolę. W dniu 14 marca 1945 wieś liczyła 268 Polaków i 45 Niemców. Po II wojnie światowej uruchomiono szkołę podstawową. W roku szkolnym 1946/1947 miała ona 78 uczniów zamknięto ją w 1976 roku a uczniów przeniesiono do Dłutowa.