Przykład – eksperyment behawioralny W jednym z badań każdemu uczestnikowi przydzielono 25 dolarów i poproszono o udział w serii zakładów opartych na symulowanym rzucie monetą. Moneta była niesymetryczna — reszka (w oryginale: „head”) wypadała z prawdopodobieństwem 60%, a orzeł („tail”) z prawdopodobieństwem 40%. W każdej rundzie uczestnik mógł postawić dowolną część swojego kapitału, a wygrana lub przegrana była równa postawionej kwocie (czyli jeśli ktoś postawił 5 dolarów, to w przypadku wygranej zyskiwał 5 dolarów, a w przypadku przegranej tracił 5 dolarów). Uczestnicy mieli 30 minut na grę, co pozwalało rozegrać około 300 zakładów. Maksymalna możliwa wygrana została ograniczona do 250 dolarów. Mimo korzystnych warunków (przewaga po stronie gracza), zachowanie uczestników było dalekie od optymalnego. Aż 28% z nich zbankrutowało, a średnia wypłata wyniosła zaledwie 91 dolarów. Tylko 21% osiągnęło maksymalną możliwą nagrodę. 18 z 61 uczestników przynajmniej w jednym rzucie zaryzykowało cały kapitał, zaś dwie trzecie przynajmniej raz obstawiło orła („tail”).
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Kryterium Kelly’ego · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.