W październiku 1944 przeniesiony do KL Sachsenhausen. Pracował tam jako sprzątacz, murarz i goniec. Wykonywał również pracę przy budowie fabryki DAW (Deutsche Ausrüstungswerke).
Po ewakuacji obozu uwolniony z marszu śmierci 2 maja 1945 w okolicy Lubeki przez wojska brytyjskie. Następnie leczył się z chorób nabytych podczas uwięzienia, m.in. z tyfusu. W brytyjskiej strefie okupacyjnej pisywał dla lokalnej polskiej gazety „Jutrzenka” i pracował jako tłumacz języka niemieckiego. Do Nowego Sącza wrócił w marcu 1946 roku.
Działalność powojenna Po powrocie został nauczycielem. Uczył w szkołach podstawowych w Korzennej, Zabełczu, Łącku, Kąclowej i Nowym Sączu
Działał w Związku byłych Więźniów Politycznych, w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację oraz w Związku Inwalidów Wojennych.
Nadzorował sprawy wychowania fizycznego w szkołach z ramienia Inspektoratu Oświaty w Nowym Sączu. W latach 1951–1960 był przewodniczącym Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki w Nowym Sączu. Z jego inicjatywy odbywał się Wyścig Kolarski Szosami Doliny Popradu i spartakiady dziecięce.
W latach 1963–1979 kierował radiowęzłem w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Nowym Sączu.