Władysław Piotr Bocheński (ur. 29 czerwca 1902 w Rudzie Pabianickiej, zm. 21 listopada 1997 w Warszawie) – polski teozof, duchowny Kościoła liberalnokatolickiego, redaktor i wolnomularz. Mistrz 33. stopnia Rytu Szkocki Dawnego i Uznanego.
Życiorys W młodości pracował w Zakładach Włókienniczych Scheibler i Grohmann SA w Łodzi. Od 1922 był działaczem Polskiego Towarzystwa Teozoficznego, a od 1926 – subdiakonem, zaś od 1927 – kapłanem Liberalnego Kościoła. Był jednym z ostatnich duchownych tego kościoła w Polsce. W latach 1924–1927 był pracownikiem cywilnym Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, w latach 1927–1928 redaktorem dwutygodnika „Robotnik i Chłop”, a następnie w okresie od 1927 do 1939 pracownikiem cywilnym Generalnego Inspektoratu Sił Zbrojnych. W 1939, przed II wojną światową, pracował w Archiwum Wojskowym w Warszawie. Po jej wybuchu wraz z majorem Bolesławem Waligórą, odpowiadał za inwentaryzację oraz ewakuację archiwum do Rumunii, gdzie przebywał do końca wojny.
Po wojnie powrócił do Polski, gdzie pracował jako redaktor miesięcznika „Wiedza i Życie”, a następnie był redaktorem technicznym i kierownikiem działu Wydawnictwa Technicznego. W latach 1952–1956 był więźniem politycznym okresu stalinowskiego.