Bitwa o Alhucemas () – operacja desantowa, która miała miejsce 8 września 1925 roku w Alhucemas w północnym Maroku 8 września 1925 roku. Dokonały jej armia i marynarka wojenna Hiszpanii, a w mniejszym stopniu również sprzymierzone francuskie siły morskie i powietrzne, kończąc wojnę o Rif. Lądowanie pod Alhucemas jest uważane za pierwszy desant morski w historii, w którym wykorzystano czołgi i wsparcie powietrzne z okrętów, a także za prekursora alianckich operacji desantowych przeprowadzanych w czasie II wojny światowej i pierwszą udaną operację sił połączonych w XX wieku.
Operacja polegała na desantowaniu 13 000 hiszpańskich żołnierzy przetransportowanych z Ceuty i Melilli przez połączoną flotę hiszpańsko-francuską. Dowódcą operacji był ówczesny dyktator Hiszpanii, gen. Miguel Primo de Rivera, a jako dowódca sił desantowych na plaży w zatoce Alhucemas, gen. José Sanjurjo, pod którego dowództwem znajdowały się dwie brygady z Ceuty i Melilli, dowodzone odpowiednio przez Leopolda Saro Marína i Emilio Fernándeza Péreza. Wśród oficerów brygady z Ceuty znajdował się ówczesny pułkownik Francisco Franco, który za dowodzenie oddziałami Legionu Hiszpańskiego w tej akcji został awansowany na generała brygady.