Jednak w 1925 roku, po kolejnych atakach Abd el-Krima, które spowodowały liczne ofiary podczas hiszpańskiego odwrotu z Xauen, Primo de Rivera stał się zdecydowanym zwolennikiem nowej ofensywy mającej na celu pokonanie przywódcy Rifian i przywrócenie pełnej władzy hiszpańskiej w protektoracie. Primo de Rivera nadal wszakże miał nadzieję, że przeprowadzenie desantu zakończy wojnę na wybrzeżu, podczas gdy zdecydowanie bardziej doświadczony francuski marszałek Philippe Pétain liczył się z koniecznością prowadzenia działań w głębi lądu w celu całkowitego spacyfikowania Rifian.
Planowanie W kwietniu 1925 roku doszło do przełomowego wydarzenia: Abd el-Krim, pewny sukcesu w walce z Hiszpanami, zaatakował francuską strefę protektoratu. Otworzyło to drogę do hiszpańsko-francuskiego porozumienia o utworzeniu wspólnego frontu przeciwko Rifianom. W tym celu w czerwcu 1925 roku odbyła się konferencja madrycka, na której określono niezbędne działania. Wśród zawartych tam porozumień znalazł się plan hiszpańskiego desantu w zatoce Alhucemas, przy współpracy i wsparciu połączonych sił powietrznych i morskich Hiszpanii oraz Francji.