Po Praskiej Wiośnie 1968 roku pracował w wytwórni Krátký film do połowy lat 70., kiedy to został zwolniony. Pracował w spalarni w Vysočanach do 1979 roku, kiedy wyemigrował do Francji, a później do USA. W Stanach Zjednoczonych mieszkał w New Jersey. Za granicą utrzymywał się w warsztacie fotograficznym w Nowym Jorku. W 1984 roku jego rodzina z powodu pogarszającego się stanu psychicznego żony wróciła do Czechosłowacji. Pracował później jako kierowca rozwożący napoje gazowane, a później był przedstawicielem handlowym wydawnictwa Olympia.
Od 1990 roku zaczął kręcić dokumentalny esej Nový hyperion aneb Volnost, rovnost, bratrství (1992), który uchwycił społeczną atmosferę okresu do pierwszych wolnych wyborów w Czechosłowacji. Kontynuacją był pełnometrażowy dokument Co dělat? Cesta z Prahy do Českého Krumlova aneb Jak jsem sestavoval novou vládu (1996) oraz tytuł Bohemia docta aneb Labyrint světa a lusthauz srdce (Božská komedie) (2000). Ostatnią częścią swoistej tetralogii jest film Kdo bude hlídat hlídače? Dalibor aneb Klíč k Chaloupce strýčka Toma (2002).