Szczeliniak lśniący (Nalassus laevioctostriatus) – gatunek chrząszcza z rodziny czarnuchowatych i podrodziny Tenebrioninae. Zamieszkuje Europę i Azję Mniejszą. Saproksyliczny, związany głównie z drzewami liściastymi.

Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1777 roku przez Johanna A.E. Goezego pod nazwą Tenebrio laevioctostriatus.

Morfologia thumb|left|Imago, widok z boku thumb|left|Imago, widok od spodu Chrząszcz o krótko-owalnym, mocno sklepionym ciele długości od 7 do 12 mm. Ubarwienie jest czarne, kasztanowe, brązowe lub rude, mniej lub bardziej lśniące.

Głowa jest gęsto i regularnie punktowana oraz drobno mikroziarenkowana. Duże, poprzeczne oczy są na przedzie lekko wykrojone. Człony w środkowym odcinku czułków są tak szerokie jak trzy ostatnie.

Przedplecze jest znacznie szersze niż dłuższe, najszersze pośrodku, po bokach zaokrąglone, o cienko, listewkowato obrzeżonych i niewykrojonych przed niewystającymi kątami tylnymi krawędziach bocznych. Powierzchnia przedplecza jest skąpiej punktowana i silniej błyszcząca niż u bliźniaczego szczeliniaka biegaczowatego, o rozproszonymi i drobnym mikroziarenkowaniu, wzdłuż boków i przy tylnych kątach praktycznie pozbawiona mikrorzeźby. Po bokach linii środkowej przedplecza występują dwa okrągławe wciski.