Oprócz miejscowej ludności, w getcie w Radzyminie przebywali również uchodźcy z Serocka, Pułtuska, Wyszkowa i Konstantynowa. W marcu 1941 roku napłynęli uchodźcy z miast i wsi zachodniej Polski, w tym z Mławy, Przasnysza, Rypina i innych miejscowości. Do lipca 1941 roku populacja getta osiągnęła 3000 osób, z czego około 800 to uchodźcy. Ograniczenia i przeludnienie, a także znaczny wzrost kosztów żywności, doprowadziły do poważnego niedożywienia i chorób, w tym wybuchu tyfusu. Biedacy, którzy szybko wyczerpali swoje ograniczone zasoby, umierali jako pierwsi. Utworzono jadłodajnię, która wydawała jeden posiłek dziennie najbardziej potrzebującym, ale wkrótce nawet zamożniejsi sprzedali cały swój dobytek i popadli w nędzę. Jedynymi, którzy mieli źródło utrzymania, byli krawcy i szewcy, którzy, ryzykując życiem, mogli przemycać swoje towary chłopom w zamian za żywność.