Była autorką i współautorką projektów ustaw dotyczących urlopów specjalnych dla matek pracujących, równego prawa do obywatelstwa czy możliwości nabywania mieszkań w nieruchomościach państwowych przez obywateli Monako.
Pozostała działalność i śmierć Poza pracą w parlamencie, Noat-Notari była zaangażowana w liczne projekty o charakterze humanitarnym. W 1966 roku była jedną z założycielek, a także pierwszą przewodniczącą AMADE () – międzynarodowego stowarzyszenia działającego na rzecz dzieci, wspieranego przez monakijską rodzinę książęcą. Była również wiceprzewodniczącą AMAPEI (organizacji wspierającej osoby z niepełnosprawnościami), członkinią Zarządu Monakijskiego Czerwonego Krzyża, Domu Sainte-Dévote, Komisji Narodowej UNESCO, Komisji ds. Języka Monakijskiego, a także przewodniczącą Rady Administracyjnej Przewodniczek Monako oraz organizacji Cœurs Vaillants et Âmes Vaillantes. Wspierała inicjatywy na rzecz równości płci, modernizacji szkół oraz integracji społecznej osób wykluczonych.