To, że szansa na szybki przełom nie została wykorzystana, wynikało częściowo z powolnej mobilizacji armii włoskiej. Ze względu na słabo rozwiniętą sieć transportową, dostarczanie żołnierzy i sprzętu wojennego mogło zostać ukończone dopiero w połowie czerwca, tj. miesiąc później niż szacowało dowództwo wojskowe. Armia włoska zmagała się również z wieloma problemami na poziomie strukturalnym. Nie tylko artyleria i amunicja pozostawały w niedostatku. W sierpniu 1914 roku armia włoska dysponowała jedynie 750 000 standardowych karabinów modelu Carcano 1891 i w ogóle nie posiadała granatów ręcznych. Niedostateczne zaopatrzenie w sprzęt szczególnie ograniczało zakres i efektywność szkolenia w latach 1914 i 1915. Amunicja karabinowa również była pilnie potrzebna: w lipcu 1914 roku dostępnych było jedynie około 700 nabojów na karabin; pomimo żądania Cadorny, aby na każdy karabin przypadało po 2000 nabojów w ramach przygotowań do wojny, do maja 1915 roku armii udało się pozyskać jedynie 900 nabojów na karabin. Tymczasem Emilio De Bono odnotowuje, że „przez cały 1915 rok granaty ręczne pozostawały nieobecne w okopach”.