Zabudowania klasztorne zaadaptowano do funkcji mieszkalnej i poddano przebudowie około 1630 roku. Kolejne przebudowy miały miejsce w latach 1747–1761, zrealizowana przez architekta , oraz 1787–1790, według projektu . W latach 1949–1950 wschodnią część rezydencji zburzono ze względu na daleko posunięte spróchnienie drewnianej konstrukcji; następnie poddano częściowej odbudowie według projektu . Współcześnie istniejąca zabudowa pochodzi z wieku XVIII i późniejszych; zachowały się nieliczne ślady z wcześniejszego okresu. Tereny parkowo-ogrodowe w obecnym kształcie zostały zasadniczo rozplanowane w XIX wieku przez .
W 1953 roku posiadłość odziedziczył . Znajdowała się ona wówczas w stanie zaniedbania i głębokiego zadłużenia (m.in. za sprawą należności z tytułu podatku spadkowego). Książę podjął się renowacji rezydencji i w 1955 roku, jako jeden z pierwszych wielkich właścicieli ziemskich w Wielkiej Brytanii, udostępnił ją odpłatnie, wraz z terenami parkowo-ogrodowymi, zwiedzającym. Wśród atrakcji znajdowały się ogród zoologiczny, herbaciarnia i jezioro z przystanią dla łodzi. W późniejszym czasie jedną z głównych atrakcji stał się park safari (już od XIX wieku na terenie posiadłości trzymano egzotyczne zwierzęta).