W marcu 1941 roku zaprzestał działalności konspiracyjnej i przekazał funkcję komendanta Kazimierzowi Krasoniowi. W 1942 roku, jako przedwojenny funkcjonariusz Policji Państwowej, był zmuszany przez Gestapo do wstąpienia do Policji Polskiej Generalnego Gubernatorstwa, w związku czym uciekł z Tarnobrzega do Lwowa, gdzie pracował jako konwojent w firmie spedycyjnej „Trakt”. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, wrócił do Tarnobrzega, gdzie ponownie podjął pracę ekspedienta. W październiku 1944 powołany Ludowego Wojska Polskiego oraz został starszym wykładowcą artylerii w Szkole Oficerskiej II Armii Wojska Polskiego w Lublinie. Jako żołnierz II Armii Ludowego Wojska Polskiego w 1945 brał udział w walkach nad Nysą Łużycką i pod Budziszynem.

Po wojnie, we wrześniu 1945 został awansowany do stopnia majora, a także został pomocnikiem szefa sztabu artylerii w Dowództwie Okręgu Wojskowego nr 6. Od listopada 1946 był pomocnikiem szefa wydziału w VII Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Warszawie. W czerwcu 1948 został awansowany na podpułkownika oraz objął stanowisko kierownika 3 sekcji, IV Wydziału w III Oddziale Sztabu Generalnego. W 1950 związku z faktem, iż przed II wojną światową pracował w Policji Państwowej, został przeniesiony w stan spoczynku. W latach 1950–1955 był kierownikiem zbytu w Filharmonii Łódzkiej.