największa, o rozmiarach 4,3 × 2,8 m (14 × 8 ft), o średnicy rury 50 cm (20 in) i ważąca 406 kg (895 lb) – dla 67. Ze względu na kształt, w marynarskim slangu nazywane były donutami.
Dzięki swojej konstrukcji, tratwy te były praktycznie niezatapialne i niewywracalne; niezależnie od tego, w jaki sposób zostały zrzucone do wody, zawsze były „właściwą stroną do góry”. Były trudne do uszkodzenia, nie wymagały specjalnego sprzętu do spuszczania na wodę i stosunkowo lekkie, co umożliwiało ich przenoszenie itp. przez kilku ludzi. Używane były powszechnie w czasie II wojny światowej, w bardzo dużych ilościach. Przykładowo pancernik HMS „Howe” przenosił ich 54, a lotniskowiec HMS „Indomitable” – 74. Nie zapewniały jednak żadnej ochrony przed warunkami pogodowymi, co – zwłaszcza na północnym Atlantyku, czy wodach arktycznych – prowadziło często do śmierci rozbitków z wychłodzenia. Powojenny raport wskazał, że 30-40 tys. brytyjskich marynarzy straciło życie z powodu utonięcia. Jedną z częstych przyczyn była utrata sił na skutek hipotermii;