W lach 1784–86 wzdłuż świątyni w klasztorze dobudowano korytarz. Po powstaniu styczniowym w 1864 roku kościół został przemianowany na filialny parafii w Wieluniu. Franciszkanie odzyskali kościół i częściowo zdewastowany klasztor w 1920 roku. W 1929 roku odbyły się uroczystości 300-lecia klasztoru; ufundowana została wtedy grota koło świątyni na wzór tej z Lourdes. W latach II wojny światowej klasztor został przeznaczony na koszary SS, natomiast świątynię przekazano mieszkającym w Wieluniu Niemcom. Po zakończeniu wojny zakonnikom pozostawiono cztery cele, natomiast pozostałe pomieszczenia zostały przekazane Liceum Pedagogicznemu, następnie (od 1958 roku) mieścił się tu internat Zespołu Szkół Zawodowych, a później od 1964 roku warsztaty gastronomiczne ZSZ. W latach 1989–90 cały budynek wrócił do franciszkanów.
Architektura Świątynia została wzniesiona w stylu barokowym, jest murowana, orientowana, jednonawowa. Nawa kościoła jest prostokątna, z kolei prezbiterium jest węższe, od zewnątrz zamknięte wielobocznie, wewnątrz półkoliście. Starsza część świątyni z 1. połowy XVII wieku jest oszkarpowana, jedynie odbudowana w 1763 roku fasada została opilastrowana. Tylko nowsza część kościoła, obejmująca chór i kruchtę posiada od strony zewnętrznej zdobienia.