Przeniósł się w 1944 na tereny Polski. Od 1944 do 1946 dyrektor techniczny Fabryki Porcelany w Ćmielowie, następnie od 1946 do 1949 kierownik Wydziału Ceramicznego w Hutniczym Instytucie Badawczym w Gliwicach, a od 1949 dyrektor techniczny Zakładów Materiałów Ogniotrwałych w Gliwicach (od 1950 Centralnego Zarządu Przemysłu Materiałów Ogniotrwałych). Wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwo Hutnictwa (luty 1952 – marzec 1957) i Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego (marzec 1957 – kwiecień 1958). Od stycznia 1959 do przejścia na emeryturę w lutym 1971 wiceprezes Centralnego Urzędu Geologii.
Równoczesnie kontynuował karierę naukową. Od 1948 do 1958 zorganizował i kierował Katedrą Ceramiki na Wydziale Chemicznym Politechniki Wrocławskiej, od 1954 do 1955 wykładał tę tematykę również na Politechnice Śląskiej. W latach 1958–1973 związany z Akademią Górniczo-Hutniczą w Krakowie, do 1971 roku kierował Katedrą Technologii Ceramiki Materiałów Budowlanych na Wydziale Ceramicznym AGH. W 1954 uzyskał tytuł docenta na Politechnice Wrocławskiej. 12 września 1962 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1971 został profesorem zwyczajnym.