Od około 1945 zaczął oficjalnie występować jako Czesław Nowiński. W styczniu 1945 krótko pracował w Biurze Organizacyjnym Uniwersytetu Warszawskiego, od lutego 1945 był starszym asystentem na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W listopadzie 1946 habilitował się na UJ na podstawie pracy pt. Formalizm prawoznawstwa a prawo jako forma życia społecznego, przygotowanej podczas okupacji. W 1946 miał zostać zatrudniony jako profesor nadzwyczajny socjologii na Uniwersytecie Łódzkim (nie jest pewne, czy podjął pracę), bezskutecznie starał się o zatrudnienie w Szkole Głównej Handlowej. W 1947 został szefem Katedry Encyklopedii i Teorii Prawa Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
Równocześnie od 1945 zatrudniony w administracji państwowej jako podsekretarz stanu w Ministerstwie Handlu i Aprowizacji (sierpień 1945/6 – marzec 1947), zastępca szefa Kancelarii i szef Biura Studiów Rady Państwa (październik 1947 – październik 1949). Prawdopodobnie pod koniec wojny związał się ze środowiskiem komunistycznym, od 1946 członek Polskiej Partii Robotniczej, od 1948 Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Był autorem niezrealizowanych koncepcji utworzenia ciał koordynujących działalność i badania naukowe.