Górnych Węgier odebranych Czechosłowacji (146 000), na Zakarpaciu (78 000) oraz w Baczce i innych obszarach Jugosławii (14 000). Większość węgierskich Żydów była niemal całkowicie zasymilowana, posługiwała się na co dzień językiem węgierskim i uważała się za część narodu węgierskiegoA. Kershaw, Misja Wallenberga. Pojedynek z Eichmannem o życie 100 000 Żydów, Znak Litera Nova, Kraków 2011, s. 24–25..

Ustawy antyżydowskie (1938–1942) Począwszy od 1938 roku, Węgry pod rządami Miklósa Horthyego wprowadziły szereg ustaw antyżydowskich na wzór niemieckich ustaw norymberskich.

„Pierwsze prawo żydowskie” (29 maja 1938 r.) ograniczyło liczbę Żydów w każdym przedsiębiorstwie handlowym, w prasie, wśród lekarzy, inżynierów i prawników do dwudziestu procent „Drugie prawo żydowskie” (5 maja 1939 r.) po raz pierwszy zdefiniowało Żydów pod względem rasowym: osoby, których dwoje, troje lub czworo dziadków urodziło się w rodzinach żydowskich, uznawano za Żydów „Trzecie prawo żydowskie” (8 sierpnia 1941 r.) zabraniało małżeństw mieszanych i penalizowało stosunki seksualne między Żydami i nie-Żydami „Czwarte prawo żydowskie” (6 września 1942 r.) zabraniało Żydom posiadania i nabywania ziemi na wsi oraz wzywało do konfiskaty pozostałego mienia żydowskiego