Przysposobienie Wojskowe Konne (PWK) – działająca w latach 1929-1939 organizacja paramilitarna, mającą na celu szkolenie kawalerzystów w ramach szeroko zakrojonej organizacji Przysposobienia Wojskowego w II Rzeczypospolitej. Grupy takie jak PWK Krakus nawiązują do tej tradycji, łącząc elementy jazdy konnej, władania bronią białą (szabla, lanca), a także woltyżerki, strzelectwa i szermierki, organizując rajdy, pokazy i obozy.
Historia Początki Przysposobienia Wojskowego Konnego sięgają 1927 roku, kiedy na terenie powiatu ostrowskiego, rotmistrz rez. 17 Pułku Ułanów Wielkopolskich, Jarosław Garliński zorganizował ochotniczą formację konną. Z pomocą przyjaciół, oficerów rezerwy kawalerii i Związku Ziemian, w ciągu roku stworzył on oparty na zaciągu ochotniczym dywizjon kawalerii, składający się z kawalerzystów posiadających własne konie spełniające wymogi wojskowe. W tym samym roku, w powiecie łęczyckim, rotmistrz rez. 12 Pułku Ułanów Podolskich, Stanisław Młodzianowski, zorganizował oddział krakusów złożony z uczniów szkół średnich z Łęczycy – ochotników z własnymi końmi. Instruktorami zostali podoficerowie kawalerii.