mały|Ilustracja przedstawiająca sposób wróżenia za pomocą sita z książki Corneliusa Agrippy Koskinomancja – metoda wróżenia, w której przedmiotem wróżby jest sito lub przetak. Koskinomancja była stosowana w starożytnej Grecji, średniowiecznej i wczesnonowożytnej Europie oraz w XVII-wiecznej Nowej Anglii.
Termin koskinomancja wywodzi się ze starogreckiego koskinomantis (κοσκινομάντης) – wróżbita używający sita, od koskinon (κόσκινον) – sito. Słowo to pojawia się u wielu starożytnych pisarzy greckich, w tym u Juliusza Polluksa oraz Teokryta.
Jedną z metod praktykowania koskinomancji opisuje Cornelius Agrippa, najbardziej znany z dzieła (Trzy księgi o filozofii okultystycznej, 1533). Następująca po kontrowersyjnej Księdze czwartej z tego samego cyklu praca zatytułowana Heptameron, seu Elementa magica pojawiła się w pierwszym tomie Opera omnia Agrippy (Dzieła zebrane, ok. 1600). Pierwszy z dwóch aneksów do Heptameronu (rozdz. xxi) omawia krótko wiele form magii ceremonialnej, w tym koskinomancję. Agrippa wierzył, że poruszanie sitem wykonywane było przez demona, a przywołanie Dies, mies, jeschet, benedoefet, dowima, enitemaus rzeczywiście zmuszało demona do wykonania zadania.