Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 9. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym czasie dowodził I batalionem 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach.
W czasie kampanii wrześniowej ewakuował się do Francji. Od listopada 1939 do 1 kwietnia 1940 dowodził 4 pułkiem strzelców pieszych. W tym samym miesiącu został wyznaczony na stanowisko dowódcy 2 pułku piechoty Brygady Strzelców Karpackich, organizowanej w Homs w Syrii. Imponował swoim żołnierzom wyjątkową sprawnością fizyczną (umiał chodzić po linie). Po reorganizacji brygady, przeprowadzonej w styczniu 1941, objął dowództwo batalionu ckm, a po kolejnej reorganizacji, przeprowadzonej w sierpniu tego roku, został dowódcą nowo powstałego dywizjonu artylerii przeciwpancernej. Na czele dywizjonu walczył w bitwie o Tobruk, w której został ranny. Od listopada 1942 dowodził 7 pułkiem artylerii przeciwpancernej. W latach 1944–1945 na czele wspomnianego pułku walczył w kampanii włoskiej. Po zakończeniu II wojny światowej i demobilizacji pozostał na emigracji.