thumb|Sztandar niemieckich wojsk lądowych (1936–1945) Heer (z niem. dosł. „armia”) – wojska lądowe Wehrmachtu, regularnych sił zbrojnych nazistowskich Niemiec, od 1935 roku aż do upadku państwa w 1945 roku, a następnie formalnego rozwiązania struktur w sierpniu 1946 roku. Podczas II wojny światowej w armii niemieckiej służyło łącznie około 13,6 miliona poborowych i ochotników.
Zaledwie 17 miesięcy po ogłoszeniu przez Adolfa Hitlera niemieckiego programu przezbrojenia w 1935 roku, armia osiągnęła zakładany cel 36 dywizji. Jesienią 1937 roku utworzono dwa kolejne korpusy. W 1938 roku utworzono cztery kolejne korpusy, włączając do nich pięć dywizji armii austriackiej po aneksji Austrii w marcu. W okresie ekspansji pod rządami Hitlera armia niemiecka kontynuowała rozwój koncepcji zapoczątkowanych podczas I wojny światowej, łącząc działania jednostek lądowych i powietrznych na polu walki. To w połączeniu z nowoczesnymi działaniami operacyjnymi i taktycznymi, takimi jak manewry okrążające i flankujące, sprawiło, że armia niemiecka odnosiła szybkie zwycięstwa w pierwszych latach II wojny światowej, tworząc nowy styl walki, określany jako Blitzkrieg.