Pluton strzelców był kolejnym pododdziałem, składającym się z czterech Trupps (drużyn) po 10 żołnierzy każda. Podczas gdy pierwszy pluton podlegał podporucznikowi, drugim i trzecim często dowodził starszy sierżant lub sierżant techniczny. Drużyna strzelców była najmniejszą jednostką piechoty. Składała się z Gruppenführera (dowódcy drużyny) w randze sierżanta lub Stabsgefreitera oraz dziewięciu strzelców. Dotychczasowy podział na oddziały lekkich karabinów maszynowych i oddziały strzelców zanikł. W trakcie wojny liczebność drużyn naturalnie spadła, często do sześciu lub pięciu żołnierzy.

Wraz z tworzeniem nowych dywizji piechoty, broń artyleryjska niezbędna do ich wyposażenia została przeniesiona z istniejących pułków do odpowiednich jednostek. Gdy stało się jasne, że pułki artylerii w dywizjach piechoty nie spełniają wyznaczonych im ról, przeprowadzono kompleksową reorganizację głównych typów dywizji. Lekkie bataliony organizowano w standardowym szyku piechoty, składającym się z dwóch baterii po cztery haubice 10,5 cm każda, a także baterii lekkich dział polowych, składającej się z sześciu dział 7,5 cm oraz batalionu ciężkich haubic uzbrojonego w sześć dział 15 cm.