Tam dywizja górska poruszała się powoli ze względu na tempo przemieszczania się zwierząt.
Standardowy pułk górski składał się z jednostki sztabowej i trzech batalionów, liczących łącznie 3064 żołnierzy. Grupa sztabowa pułku obejmowała pluton łączności i baterię ciężkich dział górskich. Każda jednostka górska składała się z dowództwa, trzech kompanii strzeleckich i kompanii karabinów maszynowych, a także oddziałów przeciwpancernych i broni ciężkiej. Oddział artylerii liczył 877 żołnierzy, podzielonych na 147 osób w każdej kompanii strzelców oraz pozostałą część w dowództwie batalionu, kompanii karabinów maszynowych i kompanii broni ciężkiej.
Pułk artylerii liczył 2330 oficerów i żołnierzy i był wyposażony w dwadzieścia cztery działa kal. 7,5 cm i dwanaście haubic kal. 7,5 cm. Posiadał również dwanaście haubic kal. 15 cm i dziesięć haubic kal. 10,5 cm. W formacjach górskich było mniej dział przeciwpancernych, ponieważ uznano za mało prawdopodobne, aby strzelcy górscy mieli styczność z wrogimi czołgami. Ponadto broń w arsenale dywizji górskich miała mniejszy zasięg niż broń używana przez standardową dywizję piechoty, ponieważ walki w górach odbywały się zwykle na krótszym dystansie niż w terenie nizinnym. W połowie wojny utworzono grupy specjalistyczne, aby wspierać dywizje górskie wykonujące misje specjalne.