Irena Białówna (ur. w Carycynie, zm. 7 lutego 1982 w Białymstoku) – polska lekarka, żołnierz ZWZ-AK o pseudonimie „Bronka”, więźniarka niemieckich nazistowskich obozów koncentracyjnych Auschwitz-Birkenau, Ravensbruck i Groß-Rosen, posłanka na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej II kadencji w latach 1957–1961.
Życiorys Urodziła się 3 listopada 1900 w Carycynie. Jej rodzicami byli Józef Biały i Kazimiera z rodu Kobylińskich. Ojciec był z zawodu inżynierem kolejnictwa, matka pracowała jako nauczycielka. Para miała pięcioro dzieci.
W 1918 roku Białówna zdała egzamin maturalny w Jelcu. Po ukończeniu szkoły pracowała jako przedszkolanka. W 1920 roku rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Woroneżu. W sierpniu 1921 roku rodzina przeprowadziła się do Polski. W tym samym roku Białówna rozpoczęła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Na IV roku studiów prowadziła studenckie koło pediatryczne w klinice kierowanej przez prof. Mieczysława Michałowicza. 20 czerwca 1927 roku uzyskała dyplom doktora.