Śląskie Centralne Archiwum Ewangelickie we Wrocławiu (niem. Evangelisches Zentralarchiv in Breslau) – instytucja Niemieckiego Kościoła Ewangelickiego funkcjonująca w latach 1934-1945 zajmująca się gromadzeniem, przechowywaniem, zabezpieczaniem, opracowywaniem i udostępnianiem ewangelickich materiałów archiwalnych z terenu Śląska.
Historia Początki archiwum sięgają roku 1933, kiedy to dyrektor Śląskiego Ewangelickiego Związku Prasowego (Evangelisches Presseverband) Walter Schwarz (1886–1957) zwrócił się do generalnego superintendenta prowincji śląskiej Otto Zänkera (1876–1960) z inicjatywą założenia archiwum ewangelickiego o charakterze centralnym dla całego Śląska. Stanowisko O. Zänkera było przychylne, dlatego 12 lutego 1934 roku W. Schwarz otrzymał polecenie utworzenia centralnego archiwum ewangelickiego. Należy również dodać, że pięć dni później, czyli 17 lutego, biskup zlecił także utworzenie biblioteki kościelnej o charakterze centralnym dla całej prowincji śląskiej. Dyrektorem tych instytucji został Walter SchwarzE. Lindner, Das Evangelische Zentralarchiv für die Kirchenprovinz Schlesien 1934–1945, [w:] Kirche und Staat im 19. und 20. Jahrhundert, red. W. Eger, Neustadt an der Aisch 1968, s. 271..