Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do Lublina, a po zajęciu miasta przez Niemców znalazł się w gronie ich pierwszych zakładników. Prawdopodobnie jeszcze jesienią 1939 roku powrócił do Warszawy. Według wspomnień Emanuela Ringelbluma wojna złamała go psychicznie, w związku z czym ukrywał się przez dłuższy czas we własnym mieszkaniu i nie brał udziału w życiu społecznym. Od 1940 roku współpracował z uznawaną za gadzinową gazetą „Gazeta Żydowska”. Według Ringelbluma Stupnicki popełnił samobójstwo w sierpniu 1942 roku, zażywając truciznę na Umschlagplatzu w Warszawie, tuż przed wejściem do wagonu. Według innych przekazów samobójstwo popełnił w getcie w Otwocku.
Jego żoną była lekarka Gnesa z Krasnopiórków (zm. 1928), miał dwójkę dzieci: Imanuela i Basami. Basami Stupnicka przed wybuchem wojny osiedliła się we Francji, a po 1940 roku przedostała się do Szwajcarii, gdzie przeżyła wojnę. Jej synem jest francuski publicysta i historyk .
Przypisy
Bibliografia