Pierwszą fazę głównej budowy, w czasie której wzniesiono zewnętrzne mury obecnego prezbiterium, można datować na drugą połowę XI wieku. Prawdopodobnie planowano wtedy wznieść budowlę centralną. Kościół obsługiwało duchowieństwo diecezjalne.

Druga faza budowy miała miejsce w pierwszej połowie XII wieku. W związku z tym, że z powodu trudności finansowych budowy nie udało się dokończyć, zdecydowano o wzniesieniu kościoła w typie bazyliki, której obsługę powierzono kanonikom z Santa Maria in Porto. Kościół uposażył i konsekrował biskup Padwy Sunibald.

Pod koniec XIII wieku dostawiono dzwonnicę. Pod koniec XIV wieku w kościele, pierwotnie przekrytym stropem, wybudowano sklepienie; przepruto także okna w nawach. Od 1578 był kościołem benedyktynów. W XIX wieku kościół znalazł się w tak złym stanie, że przez jakiś czas stał opuszczony. Został przywrócony do kultu w 1852, ale wieloetapowa renowacja zakończyła się dopiero w 1980.

Przypisy

Kategoria:Kościoły w Padwie Kategoria:Architektura romańska we Włoszech