Muzyka w nim prezentowana jest naprawdę dobra, widać coraz lepszy warsztat muzyczny, „ogranie”, zachowana jest nadal żywiołowość i energia. W nagraniach czuć niesamowity „przytup” osadzony w tradycji punka i wszystko co w nim najlepsze, czyli szybko, prosto i na temat, bez zbędnych, ideologicznych naleciałości. Dzięki temu niemal każda z piosenek zamieszczonych w albumie ma potencjał na bycie punkowym hitem, gdyż i pod tym względem cały materiał jest na wyrównanym, wysokim poziomie. Ich refreny same narzucają się słuchaczowi, „wpadają w ucho” i pozostają w pamięci człowieka, tak że „trudno im się oprzeć”. A za sztandarowy hymn jeden z recenzentów uznaje utwór „77”.

Z pewną krytyką spotkało się wydanie albumu na płycie gramofonowej. Dotyczy ona jednak strony edytorskiej, między innymi szaty graficznej okładki, która może przywodzić skojarzenia z punko polo, z którym zespół nie ma nic wspólnego i jest dla niego deprecjonujące. Choć z kolei inny recenzent wysoko ocenia szatę graficzną wydawnictwa, ale w odniesieniu do wersji CD. Kiepsko jest także z opisami, w których występują błędy oraz brak jest polskich znaków diakrytycznych.