Pod względem tekstów utworów muzycznych i przekazów z nich płynących, to mamy do czynienia z prostą, bezkompromisową, szorstką i dosadną treścią. Nie ma tu głębszej filozofii, jest po prostu punkowo, bez jakiegokolwiek „drugiego dna”. A przekaz ten odnosi się zarówno do tzw. normalnego społeczeństwa, jak i własnego, punkowego środowiska. Podany jest dosadnie i bezkompromisowo, ale też momentami z drobną dozą refleksji, albo z „przymrużeniem oka” i sporą dawką humoru, ironii oraz luzu. Nie brakuje w nich również dawki wulgaryzmów. Przykładowe tematy które artyści poruszają to konformistyczne postawy młodzieży, polskie przywary, katolicka hipokryzja, ostracyzm na scenie, a także tytułowy biznes punk.
Mimo generalnie pozytywnych ocen, można dostrzec jednak pewne mankamenty publikacji. Pośród nich wymienić można przede wszystkim zarzuty do zaprezentowanego warsztatu muzycznego. Czuć bowiem pójście w wielu szczegółach „na żywioł” i z nonszalancją, łącznie z niedostatecznym strojeniem instrumentów muzycznych, między innymi gitar, co pozwala osobom bardziej obeznanym muzycznie dosłyszeć w utworach fałszywe nuty, a solówki są tylko . Można było skądinąd dobry, punkowy materiał lepiej dopracować. Jak dywaguje autor jednej z recenzji – chyba, że było to zamierzone działanie.