Kościół został zniszczony podczas bombardowań w 1943 i 1944 roku, odbudowano go w latach 1947–1957. W 1950 roku dawny prałatury klasztornej został siedzibą urzędu miasta. W latach 1995–2008 świątynię odrestaurowano. 25 kwietnia 1973 papież Paweł VI wyniósł kościół do godności bazyliki mniejszej.
Architektura i wyposażenie Trójnawowy korpus nawowy jest romański, a prezbiterium i wieża – gotyckie. Środkowe okno absydy, zwane Oknem Biblijnym (niem. Bibelfenster), wypełnia witraż z 1265 roku. Jego lewa strona upamiętnia sceny starotestamentowe, a prawa – nowotestamentowe. Przenośny ołtarz pochodzi z 1160 roku i jest najstarszym elementem wyposażenia bazyliki. Z XII wieku pochodzi również chrzcielnica. Figura św. Anny Samotrzeciej wykonana została w XV wieku. W kaplicy św. Marcina znajduje się relikwiarz komunii świętej z 1895 roku, w którym przechowywane są wiekowe chusty komunijne. Z tego samego roku pochodzi popiersie patrona świątyni, św. Wita. Autorem zawieszonego nad ołtarzem krzyża triumfalnego z 1974 roku oraz ambony z 1991 roku jest rzeźbiarz .