Tam wstąpił do wojsk admirała Aleksandra Kołczaka i został adiutantem inspektora artylerii w korpusie księcia Golicyna. Później przeniósł się do Korpusu Czechosłowackiego i został starszym oficerem baterii artylerii konnej im. płk. Kulikowskiego.
W grudniu 1918 wstąpił do 5 Dywizja Strzelców Polskich i został przydzielony do I dywizjonu 5 pułku artylerii polowej. Pełnił obowiązki młodszego i starszego oficera w 2 i 4 baterii oraz załodze pociągu pancernego „Poznań II”. Wyróżnił się 24 grudnia 1919 w walce z bolszewikami o stację kolejową Tajga. 1 kwietnia 1922 były dowódca I dywizjonu 5 pap, podpułkownik Ludwik Jurkiewicz sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari. Po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej (10 stycznia 1920) uniknął niewoli, zdołał dotrzeć do Harbina, skąd 2 lipca 1920 przybył do Polski. Został przydzielony do syberyjskiego dywizjonu artylerii Syberyjskiej Brygady Piechoty i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami.