W 1987 nawiązał kontakty z przedstawicielami Burkiny Faso oraz Wybrzeża Kości Słoniowej. Prezydenci tych dwóch państw, Blaise Compaoré oraz Félix Houphouët-Boigny, mieli rodzinne powiązania z urzędnikami liberyjskimi zamordowanymi przez Doego. Compaoré umożliwił Taylorowi kontakt z przywódcą Libii Mu’ammarem al-Kaddafim, który żywił urazę do liberyjskiego prezydenta po zamknięciu przez niego ambasady libijskiej oraz liczył na ograniczenie wpływów amerykańskich w regionie. Reżim w Trypolisie zapewnił zwolennikom Taylora wyszkolenie wojskowe oraz stał się ich głównym dostawcą broni. Z kolei Houphouët-Boigny ułatwił Taylorowi dostęp do francuskich handlarzy bronią i zezwolił na założenie bazy NPFL na terytorium swojego kraju.

Początkowe starcia i szybkie postępy NPFL 24 grudnia 1989 ok. 100–150 bojowników NPFL przekroczyło granicę Liberii z Wybrzeża Kości Słoniowej i zaatakowało miejscowość Butuo w hrabstwie Nimba, zamieszkanym głównie przez grupy etniczne Gio i Mano. Doe zareagował na atak wysłaniem dwóch batalionów AFL do Nimby. AFL przeprowadziły brutalną pacyfikację ludności i stosowały taktykę spalonej ziemi. Szeregi NPFL zaczęły wówczas gwałtownie rosnąć i w ciągu półrocza osiągnęły 5 tysięcy bojowników, a w szczytowym okresie 25 tysięcy.