Michał Krawczyk (ur. 15 września 1889 w Gardzienicach, zm. po 5 czerwca 1933) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 15 września 1889 we wsi Gardzienice, w ówczesnym powiecie krasnostawskim guberni lubelskiej, w rodzinie Wojciecha i Marii. Ukończył sześć klas gimnazjum w Chełmie. W 1910 został powołany do armii rosyjskiej. W lipcu 1914 został zwolniony do rezerwy w stopniu plutonowego. W tym samym roku, w czasie mobilizacji, został powołany do służby w rosyjskim 10 pułku piechoty. W 1917 ukończył Szkołę Chorążych Frontu Zachodniego (ros. Школа прапорщиков Западного фронта) w Pskowie.
W 1917, po ukończeniu szkoły, wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji i został przydzielony do 3 kompanii 9 pułku strzelców polskich. Po rozbrojeniu korpusu (21 maja 1918) przyjechał do Lublina. W listopadzie 1918 jako członek Polskiej Organizacji Wojskowej wziął udział w rozbrajaniu okupacyjnych wojsk austriackich. Później został komendantem Dworca Chełm.
Od 3 marca 1919 walczył w szeregach 35 pułku piechoty. Dowodził plutonem 8 kompanii, a następnie 6 kompanią. Był dwukrotnie ranny. Wyróżnił się 23 lipca 1920 pod wsią Pyszki.