Przyczyny marginalizacji Na stosunkowo późne zainteresowanie archeologów problematyką dziecka/dzieciństwa złożyły się dwie grupy przyczyn: (1) ograniczenia ewidencji materialnej (m.in. zły stan zachowania szkieletów dzieci, płytkie zaleganie grobów, mniejsze rozmiary kości, braki w eksploracji antropologicznej, utrudnienia analityczne, mniejsze zainteresowanie ubogo wyposażonymi pochówkami, nieprzydatność materiału kostnego w analizach typologicznych); (2) negacja na płaszczyźnie poznawczej – biologizacja/naturalizacja dzieciństwa poprzez redukcję badań do kategorii wiekowych oraz brak precyzyjnych definicji dziecka i dzieciństwa, ich ujednoliconych kryteriów długości i wyróżniania faz.Scott 1999, 109; Lillehammer 2000; Sofaer-Derevenski 1994, 9; Gilchrist 2003, 151. Dodatkowo sprzyjały temu: koncentracja archeologii na przedmiotach i procesach, androcentryzm (skupienie na dorosłych mężczyznach), aprioryczne założenia o patriarchalnym charakterze pradziejów i przypisanie kobiet i dzieci do sfery prywatnejScott 1997, 2–3.. Ważnym czynnikiem był też nowożytny model dzieciństwa (m.in.