Źródła i identyfikacja w materiale archeologicznym Trudności w identyfikowaniu dzieci wynikają nie tylko z ich „niewidoczności”, ale także z doboru pytań badawczychSofaer-Derevenski 1997, 193.. Wykorzystuje się: szkielety/szczątki kostne dzieci (wiek w chwili śmierci, czasem płeć, choroby, urazy, modyfikacje ciała, przyczyny śmierci); pochówki (forma, sposób wykonania, lokalizacja, orientacja, ułożenie ciała; wyposażenie grobowe); artefakty (miniatury, elementy stroju, przedmioty interpretowane jako zabawki); przedstawienia ikonograficzne (malarstwo, rzeźba), plastyka figuralna, sztuka naskalna z wizerunkami dzieci – m.in. ze starożytnej Grecji, Rzymu i Egiptu.
Kierunki badań W pierwszych studiach podkreślano „widoczność” dzieci w kontekstach archeologicznych: demaskowano mity i anachronizmy oraz proponowano inne spojrzenie na rolę dzieci, korzystając z analogii etnograficznych i historycznychLillehammer 1989; Gilchrist 2003, 151.. Odrzucono nowożytną koncepcję dzieciństwa na rzecz ujęcia historycznie i kulturowo specyficznego; badano zróżnicowanie wieku i jego manifestacje w kulturze materialnejGilchrist 1999, 90; Sofaer-Derevenski 2000..