Początkowo wykładał w Instytucie Psychologii Uniwersytetu w Tuluzie, jednocześnie praktykując teatr w grupie eksperymentalnej i w 1976 w środowisku psychiatrycznym we Francji (ośrodek psychoterapeutyczny Ph. Pinela w Lavaur). Po badaniach w irackim Kurdystanie został powołany na Uniwersytet Stambulski w ramach współpracy. Zwolniony przez władze tureckie za pracę nad kurdyjskim ruchem narodowowyzwoleńczym, został wysłany na pięć lat do Alliance française w Montevideo w Urugwaju. Założył i kierował Teatro Laboratorio w Montevideo, zanim został przeniesiony na Uniwersytet w Rabacie. Związany z Teatrem im. Norwida w Jeleniej Górze, zorganizował, z pomocą jego dyrektorki Aliny Obidniak, pierwszą międzynarodową konferencję poświęconą naukowym aspektom teatru, która odbyła się w Karpaczu we wrześniu 1979. Uczestniczyli w niej: Jerzy Grotowski, Eugenio Barba, dr Henri Laborit, etolog Guy Busnel, Abraham Moles, Janusz Degler i Krystian Lupa.
Stały członek Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru (ISTA) od momentu jej założenia w 1979 przez Eugenia Barbę. Po powrocie do Francji, został przydzielony do Uniwersytetu Paris 7 w Laboratoire de l’Imaginaire Jeana Duvignauda, a następnie mianowany na stanowisko dyrektora teatru Uniwersytetu Paris 8, Jean-Marie Pradier założył i kierował interdyscyplinarną grupą badawczą.