Wincenty Gulewicz (ur. 17 maja 1890 w Dawidowie, zm. 11 lutego 1927 w Rawiczu) – polski nauczyciel gimnazjalny i oficer rezerwy.
Życiorys Urodził się 17 maja 1890 w Dawidowie, w ówczesnym powiecie lwowskim Królestwa Galicji i Lodomerii jako syn Franciszka i Agnieszki z Baranów. W czerwcu 1910 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum Lwowskiego im. Franciszka Józefa i zdał egzamin dojrzałości. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczął studia i kontynuował je do 1914.
W czasie I wojny światowej został powołany do cesarskiej i królewskiej armii. Walczył w szeregach c. i k. galicyjskiego 45 pułku piechoty, początkowo jako kadet rezerwy.. W 1915 został ranny. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów piechoty. Później dostał się do włoskiej niewoli. Po uwolnieniu z niewoli wstąpił do Armii Polskiej we Francji i z nią wrócił do Polski. 8 lipca 1920 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii gen. Hallera, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do Rezerwy armii z równoczesnym powołaniem do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 3 pułku strzelców podhalańskich.