Podkreślano, że kontraktacja powinna opierać się na wzajemnych zobowiązaniach – rolnik miał gwarancję zbytu i określonej ceny, a państwo zapewniało sobie regularne dostawy niezbędnych produktów. Uchwała przewidywała również możliwość stosowania dodatkowych zachęt dla producentów rolnych, na przykład poprzez przydziały deficytowych środków produkcji w pierwszej kolejności dla tych gospodarstw, które zawierały umowy kontraktacyjne i terminowo się z nich wywiązywały.
Ważnym elementem uchwały było wskazanie, że kontraktacja miała służyć nie tylko zapewnieniu bieżących dostaw, ale również kształtowaniu struktury produkcji rolniczej w skali ogólnokrajowej. Oznaczało to, że poprzez system kontraktacji państwo kierunkowało poczynania rolników ku określonym rodzajom upraw czy hodowli, zgodnym z planami gospodarczymi i potrzebami rynku wewnętrznego. W praktyce uchwała Rady Ministrów wzmacniała rolę planowania centralnego w rolnictwie, czyniąc z kontraktacji narzędzie ściśle powiązane z polityką żywnościową PRL.